ترانه های زندگی من

در آن حال که هنوز رعیت شاهان بودیم

بنیادی ترین آرزومان را در رویای خود پروردم . .

رویایی با آن مایه قدرت . . بدان حد جسورانه

و چنان راستین

که جسارت پرتوان آن هنوز سرود می خواند

در هر آجر و هر سنگ و در هر شیار شخمی که این وطن را

سرزمینی کرده که هم اکنون هست .

آه . . من انسانی هستم که سراسر دریاهای نخستین را

به جستجوی آنچه می خواستم خانه ام باشد در نوشتم

. . . . . .

و آمدم تا ( سرزمین آزادگان ) را بنیان بگذارم .

آزادگان ؟

یک رویا ـ

رویایی که فرا می خواندم هنوز اما .

آه بگذارید این وطن بار دیگر وطن شود

ـ سرزمینی که هنوز آنچه می بایست بشود نشده است

و باید بشود ! ـ

سرزمینی که در آن هر انسانی آزاد باشد .

سرزمینی که از آن من است .

. . . . . . . .

آری . . .

                از هر سو

دیوارها

        بلند

دیوارها

    چون نومیدی

               بلند ست .

آیا درون هر دیوار

              سعادتی هست

و سعادتمندی

 و حسادتی ؟ ـ

که چشم اندازها

                 از اینگونه

             مشبک است

و دیوارها و نگاه

             در دور دست های نومیدی

                                          دیدار می کنند

و آسمان

          زندانی ست

                   از بلور ؟

                                 به مویه می نشستید

که اکنون

     هر زن

         مریمی است

و هر مریم را

         عیسایی بر صلیب است

                       بی تاج خار و صلیب و جل جتا

بی پیلات و قاضیان و دیوان عدالت . ـ

. . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . .

نه

به جستجوی باغ

                     پای

                      مفرسای

که مجال دعایی و نفرینی نیست

نه بخششی و

              نه کینه ای .

و دریغا که راه صلیب

                        دیگر

نه راه عروج به آسمان

که راهی به جانب دوزخ است و

                               سرگردانی ی جاودانه ی

روح . "

خود آیا تاب تان هست

که پاسخی به درستی بشنوید

                                   به درشتی بشنوید ؟

از برای آن کس که فاتح جنگی ارزان و وهن آمیز است

سپیده دمان

خطری ست

بس عظیم :

شناخته شدن

و بر سر دست ها و زبان ها گشتن . .

و غریو خلق

که " ـ آنک فاتح

         آنک سردار فاتح ! "

که شرمساریش از خلق نباشد

باری با شرمساری ی از خود چه تواند کرد !

لاجرم از آن پیشتر که شب به سپیدی گراید

می باید

تا از ین لجه ی خوف و پریشانی

                                              بگذرم . "

کودکان تواءمان آغوش خویش

سخن ها می توانم گفت

غم نان اگر بگذارد .

نغمه در نغمه درافکنده

ای مسیح مادر . . ای خورشید !

از مهربانی ی بی دریغ جانت

با چنگ تمامی ناپذیر تو سرودها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد .

رنگ ها در رنگ ها دویده . .

از رنگین کمان بهاری تو

که سراپرده در این باغ خزان رسیده برافراشته است

نقش ها می توانم زد

غم نان اگر بگذارد .

چشمه ساری در دل و

                      آبشاری در کف . .

آفتابی در نگاه و

                  فرشته ای در پیراهن . .

از انسانی که تویی

قصه ها می توانم کرد

غم نان اگر بگذارد .

آئین مردمی

           از دست

          بنهاده اید ؟

پر پرواز ندارم

                اما

دلی دارم و حسرت درناها .

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب

                  پارو می کشند . .

خوشا رها کردن و رفتن !

خوابی دیگر

          به مردابی دیگر !

خوشا ماندابی دیگر

         به ساحلی دیگر

                         به دریایی دیگر !

خوشا پر کشیدن . . . خوشا رهایی . .

خوشا اگر نه رها زیستن مردن به رهایی !

آه این پرنده

در این قفس تنگ

نمی خواند .

              هجرتی ست

از سرزمینی که دوست نمی داشتم

به خاطر نامردمانش .